Regelmatig kijk ik even terug naar mijn eigen blogs op Campingzoeker en denk ik: owww ja, dit ben ik. De vrouw die elk jaar plechtig zweert om minder mee te nemen (en dat nooit doet). Die chaos in de caravan eerst vervloekt en daarna omarmt. Die zegt dat comfort niet belangrijk is, maar wél blij wordt van een lekker bed en weinig gedoe. Na tien jaar kamperen heb ik – als ik dat zelf mag zeggen – best wat kampeerwijsheden verzameld. Tijd voor een Q&A. Nou ja, niet een echte want niemand heeft me geïnterviewd, maar ik ging zeg maar lekker met mezelf in gesprek. Met een boel vragen en antwoorden waar jij misschien je voordeel wel mee kunt doen. Hier komt deel 1.
Omdat ik structureel denk dat ik iemand anders ben dan ik in werkelijkheid ben.
• Ik pak jurken in die ik thuis nooit draag.
• Ik neem truien mee voor frisse avonden die er meestal niet komen.
• Ik prop schoenen in kastjes voor wandelingen die we uiteindelijk niet maken.
En tóch leer ik het nooit. Want gemiddeld sta ik op de camping drie weken in hetzelfde korte broekje. Nou ja, niet helemaal, maar dit ligt bijna dichterbij de waarheid dan dat volgepropte kastje met kleren. Mijn favorietjes was ik namelijk toch tussendoor. Wat ik inmiddels wel heb geleerd? Alles klaarleggen en daarna ongeveer een derde weer weghalen. En accepteren dat ik alsnog iets onzinnigs meeneem. Dat hoort erbij.
Kortgezegd: omdat onze caravan geen showroom is. Ik vertrek overigens wel altijd met keurig opgevouwen stapeltjes. Alles in vakjes, handdoeken strak gerold. En dan… leven we er een paar dagen in. T-shirts die nog een keer aan kunnen, hangen over bankjes. Schoenen en slippers liggen overal en nergens. Sokken verdwijnen tussen de kussens van de bedden en bankjes. En er ligt altijd ergens een natte handdoek waarvan niemand weet van wie hij is. De eerste drie dagen probeer ik het krampachtig bij te houden, maar daarna lukt het gewoon niet meer. Inmiddels heb ik wel een beetje geleerd dat rommel op de camping vaak betekent dat er geleefd wordt. Dat iedereen ontspannen is. Dat niemand bezig is met indruk maken. En eerlijk? Een beetje chaos in de tent voelt stiekem ook wel een beetje als vrijheid.
Ik ben vooral team gevoel. Ja, ik hou van een echt kampeerplekje. Van zelf de caravan op de plek duwen en de voortent opzetten. Dat voldane gevoel van op de camping aankomen en je eigen boeltje opgebouwd hebben, is onbetaalbaar. En dat gevoel zit diep. We zijn allebei opgegroeid met kamperen. Het hoort bij wie we zijn. Maar ik hou óók van rust en comfort. Het leven is druk. Niet omdat ik me druk máák (ja, ook), maar omdat werken, kinderen, sociaal leven, sporten, duizenden prikkels van die kl#terige smartphone en razende hormonen gewoon veel zijn.
Op vakantie wil ik rust in de kop. En die krijg ik niet meer van kamperen met een eigen kampeermiddel. Maar wat ik door de jaren heen heb ontdekt: het gaat niet om de accommodatie. Het gaat om de sfeer, de praatjes, het buitenleven en de geur van de natuur in de ochtend. En of ik nu in m’n eigen caravannetjes lig of in een safaritent met houten vloer; als die andere voorwaarden er zijn, ben ik gelukkig.
Vanwege de mensen. Kampeerders zijn over het algemeen gewoon… gezellig. Open. En behulpzaam. Je maakt makkelijk een praatje met elkaar, je wisselt tips uit en je kinderen vinden vaak snel vriendjes en vriendinnetjes. Er is iets gewoon iets ontwapenends aan een camping. Iedereen leeft buiten, niemand verstopt zich achter een voordeur. Ik denk dat dat is waarom het campingleven voor mij altijd onderdeel móet zijn van onze vakantie. Het sociale. Het laagdrempelige. Het samen buiten zijn. Dat vind je nergens anders op dezelfde manier.
Omdat je meer meemaakt op een dag. Op een camping leef je buiten.
• Je ziet de zon opkomen.
• Je haalt brood.
• Je drinkt koffie voor je tent.
• Je maakt een praatje bij de afwas.
• Je loopt ’s avonds nog een rondje.
Er zitten zóveel van die kleine momenten in één dag. En dat stapelt zich op. Waardoor ik na twee weken kamperen het gevoel heb dat ik er een maand tussenuit ben geweest. Dat is misschien wel de grootste les uit al mijn blogs: vakantie zit niet in luxe. Het zit in vrijheid, in buitenlucht en in minder haast.
Op nummer 1 natúúrlijk: trek altijd badslippers aan. En verder: maak standaard douchetasjes en zorg dat die tasjes waterdicht zijn. Douches op een camping zijn niet altijd even schoon, dat weten we allemaal. Dat is niet eens zo vreselijk erg, maar ik vertik het om met m’n blote voeten in andermans haren en huidschilfers te dansen. Daarom trek ik áltijd slippers aan die nat mogen worden. En die houd ik lekker aan onder de douche.
Verder heb ik altijd kant-en-klare douchetassen die ik zo mee kan grijpen als ik van het strand of uit het zwembad kom. Zo hoef ik niet steeds opnieuw alles bij elkaar te zoeken. O ja, wel handig als de douchetassen waterdicht zijn. De haakjes in een douchehokje ontbreken nog wel eens óf het bankje is zeiknat. Dan loop je met een waterdichte tas in ieder geval geen risico.
Het hoeft niet perfect. Het moet leuk zijn. Dat geldt voor inpakken, voor opruimen, voor koken én voor de dagplanning. Er mogen gewoon dagen tussen zitten waarop we niks doen. Er mag een avond zijn waarop we friet halen omdat niemand zin heeft om te koken. De voortent hoeft niet Instagram-waardig. Ik denk dat ik dat ongedwongene door de jaren heen steeds meer ben gaan omarmen.
Maak het jezelf niet te ingewikkeld. Je hoeft niet de perfecte uitrusting te hebben. Niet de hipste camping. Niet de strakste planning. Begin gewoon. Schaf wat spullen aan, leen ze óf huur een accommodatie en zet de eerste stap naar een kampeervakantie. Kijk maar eens wat er gebeurt. Door te gáán kamperen leer je vanzelf wat je belangrijk vindt.
